Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Duchowość

 

Podstawą zaangażowania każdego z nas we Wspólnotę Dobrego Pasterza jest pragnienie radykalnego pójścia za Jezusem i służenia Mu jako Panu. Chcemy budować naszą Wspólnotę na skale Słowa Bożego i miłości do Kościoła.
Każdy z nas przeżył doświadczenie nowego wylania mocy i darów Ducha Świętego – to przemieniające życie doświadczenie, które jest wspólne dla całej Odnowy w Duchu Świętym i które opisuje Preambuła Statutu ICCRS („osobiste przyjęcie łaski chrześcijańskiej inicjacji i umocnienie w chrześcijańskiej służbie dla Kościoła i świata”). To przeżycie otworzyło nas w nowy sposób na miłość Boga, pobudziło nas do bardziej radykalnego pójścia za Jezusem i głębszego poddania się działaniu Ducha Świętego.
Kontynuacją tego doświadczenia jest dla nas:

W ten sposób pragniemy coraz bardziej „zakorzeniać się w Chrystusie” (por. Kol 2,7), a tym samym skuteczniej służyć Kościołowi i bliźnim. Życie we Wspólnocie umacnia nas na tej drodze, pomaga dochować wierności Bogu i Jego wezwaniom.

Pragnienie radykalnego kroczenia drogami Pana wyraża się także w praktykowaniu rad ewangelicznych: czystości zgodnej ze stanem życia, ubóstwa i posłuszeństwa.

Czystość 

Celibatariusze, powołani do oblubieńczej więzi z Jezusem, odpowiadają na miłość Chrystusa nie tylko wybierając bezżenność, ale starając się o to, aby ich przyjaźnie i inne formy więzi międzyludzkich nie miały charakteru wyłączności, lecz służyły otwieraniu się na innych. W ten sposób troszczymy się o rozwój pierwszej i podstawowej relacji, jaką jest miłość do Chrystusa, pragnąc, by była ona płodna duchowo i otwierała nas na różne formy duchowego rodzicielstwa. Pragniemy, aby taki rodzaj życia stawał się świadectwem więzi z Chrystusem, która nigdy nie przemija, nawet gdy „przeminie postać tego świata”. Bezżenność ze względu na Jezusa przyjmujemy jako dar Boga, który jest jednocześnie zadaniem i zaproszeniem do pogłębiania swojego oddania się Oblubieńcowi i do podejmowania apostolstwa jako udziału w misji Chrystusa.

Dla małżonków czystość oznacza wierną miłość małżeńską, która wyklucza jakąkolwiek inną więź o charakterze wyłączności, tym bardziej zdradę małżeńską. Czysta miłość małżeńska jest też zawsze otwarta na płodność rodzicielską i wyklucza sztuczne środki, które tę płodność ograniczają. Jesteśmy przekonani, że taka miłość nie wynika z ludzkich predyspozycji, „szczęśliwego dopasowania się” czy innego zbiegu okoliczności, lecz jest darem łaski Bożej. Przyjęcie tego daru sprawia, że życie małżeńskie staje się konkretnym obrazem tej miłości, która Chrystusa Oblubieńca łączy z Jego Oblubienicą – Kościołem. Pragniemy, aby stawało się ono znakiem dla dzisiejszego świata, tak często kwestionującego wierność małżeńską, lub lansującego związki pozamałżeńskie. Aby pielęgnować wzrastanie we wzajemnej miłości, dbamy o dialog małżeński, wspólną modlitwę, a nade wszystko o stałe wzajemne przebaczanie sobie codziennych win, aby „słońce nie zachodziło nad naszym gniewem”.

Posłuszeństwo

U podstaw naszego posłuszeństwa leży pragnienie lepszego wypełnienia woli Pana i jak najpełniejszej dyspozycyjności w posłudze dla Kościoła. Podstawowym wyrazem posłuszeństwa jest wierność w realizowaniu „Naszego Credo” i zobowiązań wynikających ze Statutu i Zasad Życia Wspólnoty. W każdej osobistej decyzji, wpływającej na jakość naszego udziału w życiu Wspólnoty, staramy się zawsze wybierać to, co bardziej służy pogłębianiu naszej jedności z innymi osobami we Wspólnocie i naszej wierności podjętym przyrzeczeniom. Podstawą realizowania rady posłuszeństwa jest więc rozeznawanie woli Boga i konsultowanie swoich decyzji z odpowiedzialnymi we Wspólnocie.

Ubóstwo

Stosunek, jaki mamy do pieniądza i wartości materialnych, dotyka głęboko naszego wnętrza. Nierzadko dla realizacji ubóstwa potrzeba uzdrowienia wewnętrznego. Ta przestrzeń w naszych sercach bywa też miejscem walki duchowej, gdyż jest to postawa sprzeczna z duchem świata, który upatruje wielkość człowieka w tym, by więcej mieć, a nie bardziej być. My chcemy przeżywać swoją godność w otwarciu na potrzeby naszych bliźnich - w miłości, którą Pan napełnia nasze serca. W dzieleniu się z innymi chcemy przeżywać naszą wolność i otwartość na drugiego człowieka cierpiącego z powodu braku koniecznego dobra: czy to w wymiarze wartości materialnych, czy też duchowych.

Pragniemy kształtować w sobie postawę wdzięczności Bogu i ludziom za otrzymane dobro oraz wyrzekać się postaw roszczeniowych. Chcemy także wzrastać w ubóstwie w wymiarze duchowym, czego zewnętrznym wyrazem jest dzielenie się swoim doświadczeniem i służbą oraz przyjmowanie siebie wzajemnie w swoich ograniczeniach i słabościach.

 

Facebook
Joomla templates by a4joomla
fot. marfis75 / flickr.com